«رقم، رمق می خواهد»

(میرزا تقی خان امیرکبیر 1222-1268 هجری قمری)

دویست و یازدهمین سال تولد بزرگ طلایه دار صنعت ایران گرامی باد.

مردی که واردات کالاهای خارجی که از اواسط صفویه بازارهای ایران را اشباع کرده بودند، در زمان او به نصف تقلیل یافت و درآمدهای ایران در اواخر کار او تا 5 برابر افزایش یافت. ایران در زمان امیر کبیر موفق شد برای اولین بار حضوری درخور توجه در نمایشگاه بین المللی کالا که در انگلیس برگزار شده بود، پیدا کند و کالاهای صنعتی تولید ایران را که همگی در زمان امیر پا گرفته بودند، معرفی کند. 

این مَثَل یادگار اوست که «رقم، رمق می خواهد»

برای مطالعه زندگی نامه امیر, اینجا کلیک کنید

{mp4}amir-1{/mp4}

میرزاکوچک خان

                                      ولی آقای من افسوس می خورم که مردم ایران , مرده پرستند...

 اودر نامه ای خطاب به دوستش ( میرآقا عربانی ) مینوسد: 

نا پایدار بودند , به راه مقدسشان دل نبستند و عهد شکستند, ...  ما هیچ قدمی جز در راه خدا و حفظ جان و مال و ناموس خلق او بر نداشتیم. ... در مرگ عزیزانمان گریستیم , خون دلها خوردیم و دم نیاوردیم ولی آقای من افسوس می خورم که مردم ایران , مرده پرستند و هنوز قدر این جماعت را نشناختند ولی بعد ازمحو ما آیندگان خواهند فهمید که ما که بودیم, چه می خواستیم و چه کردیم ...

کوچک جنگلی

پرینت

خنداندن امام خمینی از ما, گرفتن عکس از زنده یاد , کاوه گلستان

نوشته شده توسط maesnaa on . Posted in مقالات و مطالب عمومی

Share this post

چگونه امام خمینی را خنداندیم تا کاوه گلستان بتواند عکس موردنظر را بگیرد!!

 

 

یادی از زنده یاد کاوه گلستان

وقتی که با حکم وزیر وقت ارشاد اسلامی جناب آقای عبدالمجید معادیخواه در سال 60 مسئول واحد امور هنری ستاد 22 بهمن شدم، (توضیح: نام این ستاد در اولین جلسات با پیشنهاد من و بحث های زیاد به «ستاد برگزاری مراسم دهه فجر انقلاب اسلامی» تغییر یافت.) کارهای فراوان و نفس گیری را در حوزه های مختلف شروع کردم که همکارانی مثل آقایان ابوالقاسم خوشرو بعنوان مسئول کمیته عکس و اسلاید – زنده یاد امیر قویدل مسئول کمیته فیلم (که فیلم سردار جنگل و برنج سرخ را هم برای ستاد ساخت) – امرالله صفری مسئول کارناوال ها و مراسم میادین و خیابان های تهران و افراد دیگری همکاری داشتند.

{jcomments on}  

 

 یکی از کارهای مهم این بود که یک عکس بسیار زیبا از آیت الله خمینی تهیه گردد که تا آنروز تصویر خوبی از ایشان در دسترس نبود. من در ستاد پیشنهاد کردم که به دلایل مختلف باید به خانه امام برویم و از ایشان عکس های اختصاصی بگیریم. یعنی یک عکس رسمی خوب و یک تصویر با لبخند. آقای معادیخواه پذیرفتند که هماهنگی لازم را انجام دهند. یکی دو روز بعد به من گفتند که کار انجام  می شود و قرار شد من کارهای فنی و اجرائی را انجام دهم. به آقای ابوالقاسم خوشرو که مسئول کمیته فیلم و عکس بود، گفتم خود و یکی از بهترین عکاس های کشور و خودم به خانه امام می رویم و یک روز قبل باید دوربین و تجهیزاتمان را به مسئولین حفاظتی بیت امام تحویل بدهیم.

من یک شرط برای آقای معادیخواه گذاشتم و آن این بود که حتماً باید کاری کنیم که امام بخندند. جناب معادیخواه که تردید داشت موفق بشود اینکار، انجام شود (چون اصولاً مرد امیدوار و خوشبین و با اراده ای بودند) گفتند باشد، این هم انجام می شود.

حدود 9 صبح روز بعد از تحویل دوربین ها در تشریفات مربوطه، من و زنده یاد کاوه گلستان و ابوالقاسم خوشرو و جناب معادیخواه وارد اتاق کوچکی که امام می آمدند، شدیم و منتظر، البته پروژکتورهای نورپردازی و غیره را آماده کرده بودیم.

زنده یاد کاوه گلستان یک دوربینی که مجهز به موتور بود، داشت و مثل دوربین فیلم برداری در هر دقیقه چند ده و بلکه چند صد عکس بگیرد. یک سری عکس گرفتیم که عمدتاً از داخل آنها می شد یکی دو تا عکس رسمی خوب برای ادارات انتخاب کرد. و امام بلند شدند که بروند و من عصبانی که چرا آقای معادیخواه نتوانست امام را بخندانند!! و مدام آقای خوشرو و زنده یاد کاوه گلستان به من نگاه می کردند و با اشاره می گفتند چرا امام نمی خندند!!

به هرحال من با عصبانیت هرچه تمام وقتی امام دیگه داشتند اتاق را ترک میکردند به پهلوی آقای معادیخواه زدم و گفتم کارمان خراب شد که ناگهان فریادی کشیدند و امام از صدای داد آقای معادیخواه برگشتند و پرسیدند آقای معادیخواه چه شد؟ آقای معادیخواه درحالیکه دستش به پهلویش بود، به امام گفتند آقایان می گویند چرا نمی خندید؟ این را که امام شنیدند قهقهه زدند و تا تمام شدن قهقهه ایشان زنده یاد کاوه گلستان و آقای ابوالقاسم خوشرو حدود یکهزارعکس گرفتند.

تا آمدیم داخل جلسه ستاد دهه فجر و نهایتاً دو تا عکس انتخاب کردیم حالا بگذریم که بعضی از اعضاء ستاد با انتشار تصویر لبخند امام مخالف بودند و با وتوی رئیس ستاد یعنی آقای معادیخواه و اصرار من تصویر بالا انتخاب شد.

یاد مرحوم امام (ره) و زنده یاد کاوه گلستان گرامی باد.

یادآور می شود که کاوه گلستان متولد هفدهم تیرماه 1329 در شهر آبادان بود که در جریان تصویربرداری از جنگ آمریکا علیه عراق مورخ سیزدهم فروردین سال 1382 در سلیمانیه عراق به درجه رفیع شهادت نائل شد.

یادش گرامی باد

Share this post