«رقم، رمق می خواهد»

(میرزا تقی خان امیرکبیر 1222-1268 هجری قمری)

<< ولادت : 1257 - شهادت 1300 هجری شمسی >>

دویست و یازدهمین سال تولد بزرگ طلایه دار صنعت ایران گرامی باد.

مردی که واردات کالاهای خارجی که از اواسط صفویه بازارهای ایران را اشباع کرده بودند، در زمان او به نصف تقلیل یافت و درآمدهای ایران در اواخر کار او تا 5 برابر افزایش یافت. ایران در زمان امیر کبیر موفق شد برای اولین بار حضوری درخور توجه در نمایشگاه بین المللی کالا که در انگلیس برگزار شده بود، پیدا کند و کالاهای صنعتی تولید ایران را که همگی در زمان امیر پا گرفته بودند، معرفی کند. 

این مَثَل یادگار اوست که «رقم، رمق می خواهد»

برای مطالعه زندگی نامه امیر, اینجا کلیک کنید

 

پرینت

منابع محدود – خواسته های نامحدود!!

نوشته شده توسط karafarinha on .

Share this post

من اقتصاد نخوانده ام اما آنچه را که با مطالعه کتب و مقالات اقتصادی و فعالیت سی و چند ساله در بخش های دولتی - تعاونی - شبه دولتی و امور تولیدی و تجاریِ صد در صد خصوصی  دریافتم، بدین شرح است که : علم اقتصاد عبارت است از مدیریت بر موارد سه گانه زیر:

الف) منابع (که غالباً محدود است)

ب) نیاز و احتیاج بشر (که غالباً محدود است)

ج ) خواسته ها که نامحدود می باشد!!

یکی از عوامل بدبختی بشریت که از آز، حرص، طمع و زیاده خواهی ها که منجر به بسیاری از جرائمی همچون اختلاس، کلاهبرداری، سرقت، قتل و ... ناشی می شود، از همین خواسته ها که عموماً هم نامحدود میباشند، نشأت میگیرد.

 

حقیر عادت دارم به جای پرداختن به معلول، علت را جویا شوم. مدتها راجع به عدم پیشرفت ایران می اندیشیدم و مسائل مختلفی همچون اجتماعی، سیاسی، خانوادگی و اقتصادی را بررسی کردم و البته به این نتیجه رسیدم که ازجمله عوامل مهم این موضوع، توجه زیاد به همین خواسته های نامحدود در زنان و مردان، دختران و پسران و کلاً آحاد مردم که مسئولین و دولتمردان و صاحبان قدرت هم نیز شامل آنها میگردند، می باشد. صد البته عوامل دیگری هم نقش و تأثیر بسزایی در عدم پیشرفت یک کشور وجود دارد که علی القاعده صاحب نظران علوم اجتماعی، سیاسی و روانشناسان گفته و نوشته اند.

اگر ما به نوعی ادای آدم ها و کشورهایی که دارای درآمد سرانه بالائی هستند را درآوریم، ازجمله داشتن منزل خوب، اتومبیل خوب، وسائل رفاهی خیلی خوب و مدرن، حتی لب تاپ ها و تب لتها و همچنین گوشی های موبایل مدرن و پیشرفته و ... و خلاصه خیلی چیزها را از نوع عالی و مترقی اش می خواهیم. در حالیکه در کشورهای جهان سوم و حتی در حال توسعه عمدتاً مردم به منابع و نیاز (احتیاجشان) فکر می کنند و کمتر به خواسته های فراوان و انتها  ناپذیرشان توجه می کنند!! و اصلاً مصرف و استفاده از کالاهای وارداتی دیگر کشورها را عیب می دانند اما متاسفانه در کشور ما قبح این کار از بین رفته که البته آنهم دلایل خاص خودش را دارد که اینجا مجال بحث نیست.

این یک مسئله فرهنگی است نه اقتصادی !! من یکی دو ملاقات با رؤسای مجلس سابق و وزیر فعلی فرهنگ و ارشاد اسلامی که داشتم هم گفتم و هم نوشتم که این منصفانه نیست دولتمردان امور اجتماعی مثل وزارت کشور را مسئول بدانیم. بسیاری از بلایایی که امروز با آن مواجه هستیم مثل ازدواج های سفید یا به قول حقیر همباشی سیاه – اعتیاد – روسپیگری – آدم ربایی و ... مسائل مربوط به فرهنگ و تربیت افراد است که از دوران کودکی و در حین تحصیل بایستی به آن توجه گردد.

توجه بفرمایید، هم میشود با نان و پنیر سیر شد، هم با نان و خاویار و یا چند نوع از خوراکی های فراوان و متنوع دیگر !! هم می شود با یک اتومبیل ساخت داخل و یا وسائل نقلیه عمومی میشود تردد داشت و رفت و آمد کرد و همینکه با اتومبیل های آخرین مدل و ... تمامی این مسائل تربیتی و فرهنگی است البته مدیریت دولت هم بسیار مؤثر میباشد.

بنده نه طرفدار مدیریت فقر و نه دلداده مدیریت ثروت هستم، بلکه می گویم باید واقع گرا بود.

تاکید می کنم درحال حاضر اکثر ذهن مردم و دولت بر مدیریت مصرف و خواسته های نامحدود است تا تولید و رفع نیازهای واقعی!! اکثر ما بیش از آنکه به «منابع محدود» و «نیاز واقعی» که آنهم محدود است بیندیشیم، وقت و انرژیمان را صرف برآورده ساختن خواسته هایمان که نامحدود هم هست، میکنیم.

آقای لستر تارو در کتاب ثروت آفرینان می گوید «بشر امروزه با بیش از 15000 مسئله مواجه است ....» اما توضیح نمی دهد که چه تعداد از اینها، نیاز بشر و چه تعداد خواسته می باشد!!

توصیه حقیر به مسئولین و مردم اینست که بجای پرداختن و درگیر کردن خود و دیگران به مسائل الف و ب (پیش گفته) به مسئله ج که همان خواسته ها و تمناهای نامحدود است، نپردازند.

تولید و ایجاد منابع  که محدودند, همچون قسمت تحتانی قیف و خواسته ها و تمناها که معمولاً نامحدودند , همچون دهانه گشاد قیفند!!

وجالب اینجاست که حکومت دولت ما , همه سختگیریها و مشکلات را برای همان دهانه تنگ قیف ایجادو اِعمال میکند!!

بی جهت نیست که آن نویسنده آمریکایی در تیتر روی جلد نوشته است.

 « اصل اول کارآفرنی این است که پا روی تمام قوانین بگذار!!»

یک کارآفرینِ مشتاق ایجاد و توسعه منابع برای راه اندازی کسب و کار , تولید , تجارت و صادرات کالای خویش گاهی باید از چندین مرکز و مرجع , اجازه و موافقت بگیرد!! لکن برای مصرف , خرید و استفاده از منابع که به سختی هرچه تمام تهیه و عرضه شده است ...محدودیتی ندارد!!...یک خانواده را در نظر بگیرید . چنانچه میلیونها تومان پول داشته باشند. ظرف چند روز با خرید و تهیه انواع وسایل رفاهی و گهگاه تجملی و مازاد برنیاز واحتیاج واقعی خود همه را هزینه میکند . 

در کشور ما  نظارتها در این حوزه ( ایجاد و یا توسعه منابع ) کم و به پایین ترین حد خود نرسد و ازطرفی نظارت و محدودیتهایی برای مصرف بی رویه منابع اِعمال نشود و همچنان شیفته مصرف و استفاده از کالاهای خارجی که معمولاً هیچ نقشی در تولید و بوجود آوردن آنها نداشته ایم! باشیم و تاکید میکنم تا همه مشوق تولید و افزایش منابع, نشوند امکان پیشرفت و افزایش در آمد سرانه ایرانیان , وجود نخواهد داشت.

والسلام      

محمدعلی اثنی عشری

Share this post